Individual Elements

←3P1
3P3→

3P2

Elements Used in 3P2
  1. 2p6  3P2d
  2. 2d1  3P2d
  3. 2p11  3P2d
  4. 2p7s  3P2s
  5. 2p12  3P2s
  6. 2p49  3P2s

Nec corpus mentem ad cogitandum nec mens corpus ad motum neque ad quietem nec ad aliquid (si quid est) aliud determinare potest.

DEMONSTRATIO: Omnes cogitandi modi Deum quatenus res est cogitans et non quatenus alio attributo explicatur, pro causa habent (per propositionem 6 partis II); id ergo quod mentem ad cogitandum determinat, modus cogitandi est et non extensionis hoc est (per definitionem 1 partis II) non est corpus : quod erat primum. Corporis deinde motus et quies ab alio oriri debet corpore quod etiam ad motum vel quietem determinatum fuit ab alio et absolute quicquid in corpore oritur, id a Deo oriri debuit quatenus aliquo extensionis modo et non quatenus aliquo cogitandi modo affectus consideratur (per eandem propositionem 6 partis II) hoc est a mente quæ (per propositionem 11 partis II) modus cogitandi est, oriri non potest : quod erat secundum. Ergo nec corpus mentem etc. Q.E.D.

SCHOLIUM: Hæc clarius intelliguntur ex iis quæ in scholio propositionis 7 partis II dicta sunt quod scilicet mens et corpus una eademque res sit quæ jam sub cogitationis jam sub extensionis attributo concipitur. Unde fit ut ordo sive rerum concatenatio una sit sive natura sub hoc sive sub illo attributo concipiatur, consequenter ut ordo actionum et passionum corporis nostri simul sit natura cum ordine actionum et passionum mentis : quod etiam patet ex modo quo propositionem 12 partis II demonstravimus. At quamvis hæc ita se habeant ut nulla dubitandi ratio supersit, vix tamen credo nisi rem experientia comprobavero, homines induci posse ad hæc æquo animo perpendendum adeo firmiter persuasi sunt corpus ex solo mentis nutu jam moveri jam quiescere plurimaque agere quæ a sola mentis voluntate et excogitandi arte pendent. Etenim quid corpus possit, nemo hucusque determinavit hoc est neminem hucusque experientia docuit quid corpus ex solis legibus naturæ quatenus corporea tantum consideratur, possit agere et quid non possit nisi a mente determinetur. Nam nemo hucusque corporis fabricam tam accurate novit ut omnes ejus functiones potuerit explicare ut jam taceam quod in brutis plura observentur quæ humanam sagacitatem longe superant et quod somnambuli in somnis plurima agant quæ vigilando non auderent; quod satis ostendit ipsum corpus ex solis suæ naturæ legibus multa posse quæ ipsius mens admiratur. Deinde nemo scit qua ratione quibusve mediis mens moveat corpus neque quot motus gradus possit corpori tribuere quantaque cum celeritate idem movere queat. Unde sequitur cum homines dicunt hanc vel illam actionem corporis oriri a mente quæ imperium in corpus habet, eos nescire quid dicant nec aliud agere quam speciosis verbis fateri se veram illius actionis causam absque admiratione ignorare. At dicent sive sciant sive nesciant quibus mediis mens moveat corpus, se tamen experiri quod nisi mens humana apta esset ad excogitandum, corpus iners esset. Deinde se experiri in sola mentis potestate esse tam loqui quam tacere et alia multa quæ proinde a mentis decreto pendere credunt. Sed quod ad primum attinet, ipsos rogo num experientia non etiam doceat quod si contra corpus iners sit, mens simul ad cogitandum sit inepta? Nam cum corpus somno quiescit, mens simul cum ipso sopita manet nec potestatem habet veluti cum vigilat, excogitandi. Deinde omnes expertos esse credo mentem non semper æque aptam esse ad cogitandum de eodem objecto sed prout corpus aptius est ut in eo hujus vel illius objecti imago excitetur, ita mentem aptiorem esse ad hoc vel illud objectum contemplandum. At dicent ex solis legibus naturæ quatenus corporea tantum consideratur, fieri non posse ut causæ ædificiorum, picturarum rerumque hujusmodi quæ sola humana arte fiunt, possint deduci nec corpus humanum nisi a mente determinaretur ducereturque, pote esset ad templum aliquod ædificandum. Verum ego jam ostendi ipsos nescire quid corpus possit quidve ex sola ipsius naturæ contemplatione possit deduci ipsosque plurima experiri ex solis naturæ legibus fieri quæ nunquam credidissent posse fieri nisi ex mentis directione ut sunt ea quæ somnambuli in somnis agunt quæque ipsi, dum vigilant, admirantur. Addo hic ipsam corporis humani fabricam quæ artificio longissime superat omnes quæ humana arte fabricatæ sunt, ut jam taceam, quod supra ostenderim, ex natura sub quovis attributo considerata, infinita sequi. Quod porro ad secundum attinet, sane longe felicius sese res humanæ haberent si æque in hominis potestate esset tam tacere quam loqui. At experientia satis superque docet homines nihil minus in potestate habere quam linguam nec minus posse quam appetitus moderari suos; unde factum ut plerique credant nos ea tantum libere agere quæ leviter petimus quia earum rerum appetitus facile contrahi potest memoria alterius rei cujus frequenter recordamur sed illa minime quæ magno cum affectu petimus et qui alterius rei memoria sedari nequit. Verumenimvero nisi experti essent nos plura agere quorum postea pænitet nosque sæpe, quando scilicet contrariis affectibus conflictamur, meliora videre et deteriora sequi, nihil impediret quominus crederent nos omnia libere agere. Sic infans se lac libere appetere credit, puer autem iratus vindictam velle et timidus fugam. Ebrius deinde credit se ex libero mentis decreto ea loqui quæ postea sobrius vellet tacuisse : sic delirans, garrula, puer et hujus farinæ plurimi ex libero mentis decreto credunt loqui cum tamen loquendi impetum quem habent, continere nequeant, ita ut ipsa experientia non minus clare quam ratio doceat quod homines ea sola de causa liberos se esse credant quia suarum actionum sunt conscii et causarum a quibus determinantur, ignari et præterea quod mentis decreta nihil sint præter ipsos appetitus, quæ propterea varia sunt pro varia corporis dispositione. Nam unusquisque ex suo affectu omnia moderatur et qui præterea contrariis affectibus conflictantur, quid velint nesciunt; qui autem nullo, facili momento huc atque illuc pelluntur. Quæ omnia profecto clare ostendunt mentis tam decretum quam appetitum et corporis determinationem simul esse natura vel potius unam eandemque rem quam quando sub cogitationis attributo consideratur et per ipsum explicatur, decretum appellamus et quando sub extensionis attributo consideratur et ex legibus motus et quietis deducitur, determinationem vocamus; quod adhuc clarius ex jam dicendis patebit. Nam aliud est quod hic apprime notari vellem nempe quod nos nihil ex mentis decreto agere possumus nisi ejus recordemur. Exempli gratia non possumus verbum loqui nisi ejusdem recordemur. Deinde in libera mentis potestate non est rei alicujus recordari vel ejusdem oblivisci. Quare hoc tantum in mentis potestate esse creditur quod rem cujus recordamur vel tacere vel loqui ex solo mentis decreto possumus. Verum cum nos loqui somniamus, credimus nos ex libero mentis decreto loqui nec tamen loquimur vel si loquimur, id ex corporis spontaneo motu fit. Somniamus deinde nos quædam homines celare idque eodem mentis decreto quo dum vigilamus ea quæ scimus, tacemus. Somniamus denique nos ex mentis decreto quædam agere quæ dum vigilamus non audemus atque adeo pervelim scire an in mente duo decretorum genera dentur, phantasticorum unum et liberorum alterum? Quod si eo usque insanire non libet, necessario concedendum est hoc mentis decretum quod liberum esse creditur, ab ipsa imaginatione sive memoria non distingui nec aliud esse præter illam affirmationem quam idea quatenus idea est, necessario involvit (vide propositionem 49 partis II). Atque adeo hæc mentis decreta eadem necessitate in mente oriuntur ac ideæ rerum actu existentium. Qui igitur credunt se ex libero mentis decreto loqui vel tacere vel quicquam agere, oculis apertis somniant.

Het lighaam kan de ziel niet tot denken, noch de ziel het lighaam tot beweging, noch tot rust, noch tot iets anders (zo 'er iets anders is) bepalen.

Betoging.--Alle wijzen van denken hebben God tot oorzaak, voor zo veel hy een denkende zaak is, en niet voor zo veel hy door een andere toeëigening verklaart word; volgens de zeste Voorstelling in het tweede deel. Dit dan, 't welk de ziel tot denken bepaalt, is een wijze van denken, en niet van uitgestrektheit: dat is, (volgens d' eerste Bepaling in het tweede deel) geen lighaam; 't welk het eerste was. Wijders, de beweging en rust des lighaams moet uit enig ander lighaam spruiten, 't welk ook van een ander lighaam tot beweging, of tot rust bepaalt heeft geweest. En zeker, al 't geen, dat in een lighaam ontstaat, moet uit God ontstaan, voor zo veel hy, met enige wijze van uitgestrektheit, en niet voor zo veel hy met enige wijze van denken aangedaan, aangemerkt word: (volgens de zelfde zeste Voorstelling van het tweede deel) dat is, het kan niet uit de ziel voortkomen, die (volgens d' elfde Voorstelling van het tweede deel) een wijze van denken is; 't welk het tweede was.

Byvoegsel.--Deze dingen worden klarelijker uit het geen verstaan, 't welk in het Byvoegsel van de zevende Voorstelling in het tweede deel gezegt is: namelijk, dat de ziel en 't lighaam een en 't zelfde ding is, 't welk nu onder de toeëigening van denking, en dan onder die van uitgestrektheit bevat word. Hier uit spruit het dat d' ordening, of de samenschakeling der dingen een en de zelfde is, 't zy de natuur onder deze, of onder die toeëigening word bevat; en by gevolg dat d' ordening der doeningen en lijdingen van onz lighaam van natuur gelijk is met d' ordening der doeningen en lijdingen van de ziel; 't welk ook uit de wijze blijkt, daar door wy de twaalfde Voorstelling van het tweede deel betoogt hebben. Maar hoewel deze dingen zodanig zijn, dat 'er geen reden van te twijffelen overig is, zo kan ik naauwelijks geloven dat, indien ik de zaak niet door d' ervarentheit bevestig, de menschen bewogen konnen worden tot deze dingen met een rechtmatig gemoed t' overwegen; zo krachtiglijk zijn zy overreed dat het lighaam alleenlijk op de wenk van de ziel nu bewogen word, dan rust, en zeer veel dingen doet, de welken alleenlijk van de wil der ziel, en van de kunst van te denken afhangen. En zeker, niemant heeft tot noch toe bepaalt wat het lighaam vermag: dat is, d' ervarentheit heeft tot noch toe aan niemant geleert, wat het lighaam, uit de wetten der natuur alleen, voor zo veel zy slechs lighamelijk aangemerkt word, kan doen, en wat het niet kan doen, 't en zy het van de ziel bepaalt word. Want niemant kent tot noch toe het gebou des lighaams zo naaukeuriglijk, dat hy alle des zelfs ampten en bedieningen heeft konnen verklaren: ik zwijg noch dat in de stomme beesten veel dingen aangemerkt worden, die de menschelijke schranderheit verre overtreffen, en dat de wandelslapers in hun slaap veel dingen doen, die zy, wakker zijnde, niet zouden darren aanvangen; 't welk klarelijk genoech toont dat het lighaam zelf, uit de wetten van zijn natuur alleen, veel dingen vermag, over de welken zijn ziel zelf verwondert is. Wijders, niemant weet op welke wijze, en door welke middelen de ziel het lighaam beweegt, noch hoe veel trappen van beweging zy aan 't lighaam kan mededelen, en met hoe grote gezwintheit het zelfde bewegen. Hier uit volgt dan dat de menschen, als zy zeggen dat deze, of die doening des lighaams uit de ziel spruit, die heerschappy over 't lighaam heeft, niet weten wat zy zeggen, en niets anders doen, dan met schone woorden belijden, dat zy, zonder verwondering, van de ware oorzaak van die doening onkundig zijn. Maar, zullen zy zeggen, 't zy men weet, of niet weet door welke middelen de ziel het lighaam beweegt, men ondervind echter dat het lighaam onmachtig en onbequaam zou zijn, zo de menschelijke ziel niet bequaam was om te denken, en uit te vinden: wijders, dat men ondervind dat zo wel te spreken, als te zwijgen in de macht van de ziel alleen bestaat, en veel andere dingen, van de welken men dieshalven gelooft dat zy van 't besluit der ziel afhangen. Wat het eerste aangaat, ik vraag hen, of d' ervarentheit ook niet leert, dat, indien in tegendeel het lighaam onmachtig en onbequaam is, de ziel ook niet te gelijk onmachtig en onbequaam is. Want als het lighaam door de slaap rust, zo is de ziel ook daar meê in slaap, en heeft geen macht van te denken gelijk dan, als zy wakker is. Wijders, ik geloof dat alle menschen ondervonden hebben dat de ziel niet altijt even bequaam is om op een zelfde voorwerp te denken, maar dat, gelijk het lighaam bequamer is om het beelt van dit, of dat voorwerp daar in te verwekken, de ziel ook in dier voegen bequamer is om dit, of dat voorwerp t' aanschouwen. Maar, zullen zy zeggen, d' oorzaken der gebouwen, schilderijen, en diergelijke dingen, die door menschelijke kunst alleen worden gemaakt, konnen niet van de wetten der natuur alleen, voor zo veel zy slechs lighamelijk aangemerkt word, afgeleid worden; en het menschelijk lighaam zou niet machtig wezen om enige kerk te bouwen, zo het niet van de ziel bepaalt en geleid word. Maar ik heb alreê getoont dat zy niet weten wat het lighaam vermag, of wat uit de beschouwing van des zelfs natuur alleen afgeleid kan worden, en dat zy zelven bevinden dat zeer veel dingen uit de wetten der natuur alleen geschieden, van de welken zy gelooft zouden hebben dat zy nooit konden geschieden, dan uit de bestiering van de ziel; gelijk die dingen zijn, de welken van de wandelslapers in hun slaap worden gedaan, en daar over zy, wakker geworden, zich verwonderen. Ik voeg hier by het gebou zelf van 't menschelijk lighaam, 't welk alle de gebouwen, die door menschelijke kunst gemaakt zijn, zeer verre in kunst overtreft; ik zwijg noch dat, gelijk ik hier voor getoont heb, uit de natuur, onder welke toeëigening ook aangemerkt, onëindige dingen volgen. Voorts, wat het tweede betreft, zeker, het zou veel beter met de menschelijke zaken gestelt zijn, zo het zo wel in de macht van de mensch stond te zwijgen, als te spreken. Maar d' ervarentheit leert meer dan genoech, dat de menschen niets minder in hun macht hebben, dan de tong, en niets minder vermogen, als hun lusten te matigen. Hier uit spruit het dat de menschen ten meestendeel geloven, dat wy alleenlijk die dingen vrywilliglijk doen, die wy als ter loop begeren, om dat de begeerte der zelfder dingen lichtelijk door de geheugenis van enig ander ding, daar aan wy dikwijls gedenken, ingetrokken kan worden, maar geensins de genen, die wy met grote toegenegentheit begeren, en die niet door de geheugenis van een ander ding gestilt konnen worden. Maar indien wy niet hadden ondervonden dat wy veel dingen doen, van de welken wy namaals berou hebben, en dat wy dikwijls, te weten als wy door strijdige hartstochten bestreden worden, beter dingen zien, en erger volgen, zo zou 'er niets wezen, 't welk ons zou beletten te geloven dat wy alles vrywijlliglijk doen. Dus gelooft een kint dat het de melk vrywilliglijk begeert, een vergramde jongen dat hy wraak wil, en een blode dat hy de vlucht begeert. Wijders, een dronke mensch gelooft dat hy met een vrywillig besluit van de ziel die dingen spreekt, de welken hy, sedert nuchter geworden, wel zou willen dat hy gezwegen had. In dezer voegen geloven de sporelozen, klappers, kinderen, en veel diergelijken, dat zy met een vrywillig besluit spreken, hoewel zy echter de drift van te spreken, die zy hebben, niet konnen intomen: in voegen dat d' ervarentheit zelve met geen minder klaarblijkelijkheit, als de reden, leert dat de menschen zich om deze oorzaken alleen vry achten, om dat zy van hun werken kundig zijn, en d' oorzaken, van de welken zy bepaalt worden, niet weten, en wijders geloven dat de besluiten van de ziel niets anders zijn, dan de lusten zelven, die daarom verscheiden zijn, naar de verscheide geschiktheden des lighaams. Want yder matigt alles naar zijn hartstocht; en daarënboven de genen, die van strijdige hartstochten bestreden worden, weten niet wat zy willen: maar de genen, die van geen hartstocht worden bewogen, worden zeer lichtelijk herwaarts en derwaarts gedreven. Zeker, alle deze dingen tonen klarelijk, dat zo wel het besluit van de ziel, als de lust, en de bepaling des lighaams gelijk van natuur zijn, of liever een en de zelfde zaak, die wy, als zy onder de toeëigening van denking aangemerkt, en daar door verklaart word, besluit noemen, en als men haar onder de toeëigening van uitgestrektheit aanmerkt, en van de wetten der beweging en rust afleid, met de benaming van bepaling aanwijzen; 't welk noch klarelijker uit het geen zal blijken, dat wy nu zullen zeggen. Want iets anders is 't geen, dat ik hier voornamelijk aangemerkt wil hebben, namelijk dat wy niets uit het besluit der ziel konnen doen, 't en zy wy daar aan gedenken. Tot een voorbeelt, wy konnen niet een woort spreken, 't en zy wy daar aan gedenken. Wijders, aan enig ding te gedenken, of het zelfde te vergeten bestaat niet in de vrije macht van de ziel. Dieshalven gelooft men dat dit alleen in de macht van de ziel staat, dat wy de zaak, aan de welke wy gedenken, alleenlijk uit het besluit van de ziel konnen zwijgen, of daar af spreken. Maar als wy dromen dat wy spreken, zo geloven wy dat wy uit een vry besluit der ziel spreken; en echter spreken wy niet, of zo wy spreken, dit geschied uit een gewillige beweging des lighaams. Voorts, wy dromen dat wy voor de menschen enige dingen verbergen, en dit met het zelfde besluit van de ziel, daar door wy, wakker zijnde, die dingen, de welken wy weten, verzwijgen. Eindelijk, wy dromen dat wy, uit een besluit van de ziel, enige dingen doen, die wy, wakker zijnde, niet zouden darren bestaan: en dieshalven zou ik wel gaerne willen weten, of in de ziel tweederhande slach van besluiten plaats hebben, namelijk, 't een ingebeeld, en 't ander vry. Indien wy niet zo verre buiten 't spoor willen hollen, zo moeten wy nootzakelijk toestaan dat dit besluit van de ziel, 't welk men gelooft vry te wezen, niet van d' inbeelding zelve, of van de geheugenis onderscheiden word, en niets anders is, als deze bevestiging, die van 't denkbeelt, voor zo veel het een denkbeelt is, nootzakelijk ingesloten word: (bezie de negenënveertigste Voorstelling van het tweede deel) en dus verre spruiten deze besluiten van de ziel door de zelfde nootzakelijkheit in de ziel, als de denkbeelden der dingen, die warelijk wezentlijk zijn. De genen dan, die geloven dat zy uit een vry besluit van de ziel spreken, of zwijgen, of iets doen, slapen en dromen met ope ogen.

Body cannot determine mind to think, neither can mind determine body to motion or rest or any state different from these, if such there be.

Proof.--All modes of thinking have for their cause God, by virtue of his being a thinking thing, and not by virtue of his being displayed under any other attribute (II. vi.). That, therefore, which determines the mind to thought is a mode of thought, and not a mode of extension; that is (II. Def. i.), it is not body. This was our first point. Again, the motion and rest of a body must arise from another body, which has also been determined to a state of motion or rest by a third body, and absolutely everything which takes place in a body must spring from God, in so far as he is regarded as affected by some mode of extension, and not by some mode of thought (II. vi.); that is, it cannot spring from the mind, which is a mode of thought. This was our second point. Therefore body cannot determine mind, &c. Q.E.D.

Note.--This is made more clear by what was said in the note to II. vii., namely, that mind and body are one and the same thing, conceived first under the attribute of thought, secondly, under the attribute of extension. Thus it follows that the order or concatenation of things is identical, whether nature be conceived under the one attribute or the other; consequently the order of states of activity and passivity in our body is simultaneous in nature with the order of states of activity and passivity in the mind. The same conclusion is evident from the manner in which we proved II. xii.

Nevertheless, though such is the case, and though there be no further room for doubt, I can scarcely believe, until the fact is proved by experience, that men can be induced to consider the question calmly and fairly, so firmly are they convinced that it is merely at the bidding of the mind, that the body is set in motion or at rest, or performs a variety of actions depending solely on the mind's will or the exercise of thought. However, no one has hitherto laid down the limits to the powers of the body, that is, no one has as yet been taught by experience what the body can accomplish solely by the laws of nature, in so far as she is regarded as extension. No one hitherto has gained such an accurate knowledge of the bodily mechanism, that he can explain all its functions; nor need I call attention to the fact that many actions are observed in the lower animals, which far transcend human sagacity, and that somnambulists do many things in their sleep, which they would not venture to do when awake: these instances are enough to show, that the body can by the sole laws of its nature do many things which the mind wonders at.

Again, no one knows how or by what means the mind moves the body, nor how many various degrees of motion it can impart to the body, nor how quickly it can move it. Thus, when men say that this or that physical action has its origin in the mind, which latter has dominion over the body, they are using words without meaning, or are confessing in specious phraseology that they are ignorant of the cause of the said action, and do not wonder at it.

But, they will say, whether we know or do not know the means whereby the mind acts on the body, we have, at any rate, experience of the fact that unless the human mind is in a fit state to think, the body remains inert. Moreover, we have experience, that the mind alone can determine whether we speak or are silent, and a variety of similar states which, accordingly, we say depend on the mind's decree. But, as to the first point, I ask such objectors, whether experience does not also teach, that if the body be inactive the mind is simultaneously unfitted for thinking? For when the body is at rest in sleep, the mind simultaneously is in a state of torpor also, and has no power of thinking, such as it possesses when the body is awake. Again, I think everyone's experience will confirm the statement, that the mind is not at all times equally fit for thinking on a given subject, but according as the body is more or less fitted for being stimulated by the image of this or that object, so also is the mind more or less fitted for contemplating the said object.

But, it will be urged, it is impossible that solely from the laws of nature considered as extended substance, we should be able to deduce the causes of buildings, pictures, and things of that kind, which are produced only by human art; nor would the human body, unless it were determined and led by the mind, be capable of building a single temple. However, I have just pointed out that the objectors cannot fix the limits of the body's power, or say what can be concluded from a consideration of its sole nature, whereas they have experience of many things being accomplished solely by the laws of nature, which they would never have believed possible except under the direction of mind: such are the actions performed by somnambulists while asleep, and wondered at by their performers when awake. I would further call attention to the mechanism of the human body, which far surpasses in complexity all that has been put together by human art, not to repeat what I have already shown, namely, that from nature, under whatever attribute she be considered, infinite results follow. As for the second objection, I submit that the world would be much happier, if men were as fully able to keep silence as they are to speak. Experience abundantly shows that men can govern anything more easily than their tongues, and restrain anything more easily than their appetites; when it comes about that many believe, that we are only free in respect to objects which we moderately desire, because our desire for such can easily be controlled by the thought of something else frequently remembered, but that we are by no means free in respect to what we seek with violent emotion, for our desire cannot then be allayed with the remembrance of anything else. However, unless such persons had proved by experience that we do many things which we afterwards repent of, and again that we often, when assailed by contrary emotions, see the better and follow the worse, there would be nothing to prevent their believing that we are free in all things. Thus an infant believes that of its own free will it desires milk, an angry child believes that it freely desires vengeance, a timid child believes that it freely desires to run away; further, a drunken man believes that he utters from the free decision of his mind words which, when he is sober, he would willingly have withheld: thus, too, a delirious man, a garrulous woman, a child, and others of like complexion, believe that they speak from the free decision of their mind, when they are in reality unable to restrain their impulse to talk. Experience teaches us no less clearly than reason, that men believe themselves to be free, simply because they are conscious of their actions, and unconscious of the causes whereby those actions are determined; and, further, it is plain that the dictates of the mind are but another name for the appetites, and therefore vary according to the varying state of the body. Everyone shapes his actions according to his emotion, those who are assailed by conflicting emotions know not what they wish; those who are not attacked by any emotion are readily swayed this way or that. All these considerations clearly show that a mental decision and a bodily appetite, or determined state, are simultaneous, or rather are one and the same thing, which we call decision, when it is regarded under and explained through the attribute of thought, and a conditioned state, when it is regarded under the attribute of extension, and deduced from the laws of motion and rest. This will appear yet more plainly in the sequel. For the present I wish to call attention to another point, namely, that we cannot act by the decision of the mind, unless we have a remembrance of having done so. For instance, we cannot say a word without remembering that we have done so. Again, it is not within the free power of the mind to remember or forget a thing at will. Therefore the freedom of the mind must in any case be limited to the power of uttering or not uttering something which it remembers. But when we dream that we speak, we believe that we speak from a free decision of the mind, yet we do not speak, or, if we do, it is by a spontaneous motion of the body. Again, we dream that we are concealing something, and we seem to act from the same decision of the mind as that, whereby we keep silence when awake concerning something we know. Lastly, we dream that from the free decision of our mind we do something, which we should not dare to do when awake.

Now I should like to know whether there be in the mind two sorts of decisions, one sort illusive, and the other sort free? If our folly does not carry us so far as this, we must necessarily admit, that the decision of the mind, which is believed to be free, is not distinguishable from the imagination or memory, and is nothing more than the affirmation, which an idea, by virtue of being an idea, necessarily involves (II. xlix.). Wherefore these decisions of the mind arise in the mind by the same necessity, as the ideas of things actually existing. Therefore those who believe, that they speak or keep silence or act in any way from the free decision of their mind, do but dream with their eyes open.

Elements in Which 3P2 is Used
  1. 3P2  5p1d